Vanochtend werd ik wakker uit een diepe, diepe slaap. Ik opende mijn ogen en keek de kamer rond, half wakker, half slapend. Plotseling overviel me een gevoel van paniek. Ik herinnerde me de namen van de dingen om me heen niet meer. Ik zag m’n  wekker op het nachtkastje. Ik wist wat het was, maar het woord ervoor schoot me niet te binnen. Ook het woord niet voor ‘nachtkastje’. Ik wist wat het gordijn was dat zacht op een briesje meebewoog. Maar ik kon niet op het woord ‘gordijn’ komen of op het woord ‘ochtendbries’.

Langzaam ebde de paniek weg. Ik lag daar en keek naar de naamloze wereld. Ik had het gevoel een dier te zijn. Het voelde alsof de hele kamer deel van me uitmaakte. Ik was ‘gordijn’, ‘wekker……..’beddesprei’ en ‘ochtendbries’. Ik was daar en ik was hier. Alles werd fluïde en ik gaf me over aan de eenheid van tienduizend dingen.

Maar toen hoorde ik buiten in de verte een sirene en ik dacht: “Si – re – ne”.

Toen kwamen de woorden voor de dingen terug, als een overweldigende golf.

Ik stond op en zette koffie.